Epilepsja zdarza się częściej niż cukrzyca

Pomimo, że w Irlandii na epilepsję cierpi dwukrotnie więcej ludzi niż na cukrzycę, choroba ta nadal pozostaje tematem tabu. Co dziesiąty z nas, choć raz w życiu przeżyje jej atak. Taki pojedynczy epizod nie od razu jednak oznacza chorobę. „Żeby ją zdiagnozować, ataki muszą się powtarzać i występować bez konkretnej, uwarunkowanej czynnikami zewnętrznymi przyczyny” – mówi Colin Doherty, neurolog z St. James' Hospital w Dublinie.

Na epilepsję zapadają zwykle dzieci i nastolatki, szczyt zachorowań przypada przede wszystkim na okres od 5 do 12 roku życia. Mimo to dorośli nie mogą się czuć bezpieczni, choroba może pojawić się także u nich. Zwykle epilepsja w swej zaostrzonej formie występuje przez okres 9 do 10 lat, po czym przechodzi w stan remisji. Są jednak tacy, u których objawy nie ustępują przez całe życie.

Dużo dobrego dla nagłośnienia sprawy zrobił amerykański wokalista, Prince, który przyznał niedawno, że w dzieciństwie trapiony był atakami epilepsji. Ponieważ powszechna wiedza o tej chorobie jest niewielka, mało kto zdaje sobie sprawę, że bywa ona częstą przyczyną tzw. zespołu nagłej śmierci u ludzi dorosłych.

Mózg wysyła informację do serca, które przestaje bić i efekcie następuje zgon. Chorujący na epilepsję 24 razy częściej niż ludzie zdrowi umierają na skutek zespołu nagłej śmierci. Irlandzcy lekarze zajmujący się chorobą alarmują, że należy bezwzględnie zmienić system opieki medycznej.

Postulują utworzenie 8 do 9 nowych centrów zajmujących się leczeniem, otwartych przez siedem dni w tygodniu, przez 24 godziny na dobę. Zwiększyć powinna się także liczba neurologów, w tej chwili na każde 200 tysięcy mieszkańców przypada tylko jeden lekarz. Aby zmniejszyć społeczne odium ciążące na ludziach chorych oraz ich wyizolowanie, należy już od najmłodszych lat uświadamiać dzieci, czym jest choroba i jak zachować się, kiedy któryś z kolegów dostanie ataku.

Prowadzone są także prace nad powołaniem do życia witryny internetowej, która będzie mogła stanowić rodzaj panelu informacyjnego, a jednocześnie grupy wsparcia dla osób zmagających się z chorobą. Prawdopodobnie jednym z najczęściej zadawanych tam pytań będzie: czy można się z niej wyleczyć? Niestety, na to pytanie naukowcy nie znaleźli jeszcze odpowiedzi.

Źródło: Independent.ie