Naukowcy odkryli, że oddzielne sypialnie przekładają się na szczęście w małżeństwie. Oto historia jednej z par, która zdecydowała się na takie rozwiązanie.

Jej opinia - Lucie Rutherford:

Kiedy moi przyjaciele usłyszeli, że mamy z mężem oddzielne sypialnie, uznali, że to wynik wiktoriańskiej pruderii. Nie jest to spowodowane długim i wypalonym już małżeństwem. Pobraliśmy się w tamtym roku w październiku. Prawda jest taka, że odkąd zamieszkaliśmy razem cztery lata temu, każdy miał swój pokój i po ślubie utrzymaliśmy ten stan rzeczy. Wcale nie dziwi mnie pogląd naukowców, że spanie oddzielnie, które pozwala uniknąć chrapania, kręcenia się i przewracania z boku na bok partnera, jest kluczem do szczęśliwego małżeństwa.

A miało być inaczej: trzymanie się za ręce, przesiadywanie na fotelu bujanym, śniadania na werandzie i wspólna opieka nad wnukami. Niestety, takie plany na emeryturę dla wielu starszych osób muszą ulec pod naporem rzeczywistości. Gdy jeden z małżonków popada w przewlekłą chorobę i traci sprawność fizyczną lub umysłową, drugi z nich musi przejąć rolę całodobowego opiekuna nad chorym. Jest to obowiązek nie tylko niewdzięczny, lecz także często stojący w ostrej sprzeczności z tym, co oboje małżonków wyobrażało sobie jako „wspólne życie”. 

Jak podaje amerykańskie Narodowe Towarzystwo Opiekunów w Rodzinie, około 56% spośród 50 milionów opiekunów rodzinnych stanowią właśnie małżonkowie zajmujący się swoimi partnerami. Dla wielu z nich nagłe przejęcie nowych obowiązków stanowi ogromny stres, powód do frustracji i rozpaczy. Nowa sytuacja nie tylko obniża samopoczucie opiekunów, lecz także może też wpływać na jakość opieki pielęgniarskiej nad małżonkiem.