Przyjaciel

Australijscy specjaliści uspokajają rodziców – nie ma się czym przejmować, jeśli twoje dziecko mówi do misia tak, jakby był jego najlepszym przyjacielem. Żywym, rzecz jasna. To, że traktuje zabawkę jako coś więcej niż pluszaka wypchanego trocinami, nie jest wcale powodem do niepokoju ani też dowodem jego szaleństwa. Psychologowie z Uniwersytetu La Trobe w Melbourne twierdzą, że posiadanie wyimaginowanych przyjaciół świadczy o wielu pozytywnych cechach dziecka. Tendencje do takich zachowań mają najczęściej dzieci ponadprzeciętnie inteligentne, rozwinięte emocjonalnie. W przyszłości mają szansę na większą kreatywność i wrażliwość.

Evan Kidd, jeden z psychologów badających dzieci mające nierzeczywistych przyjaciół, uważa ten etap za niezbędny w rozwoju. Proces udawania, kreowania rzeczywistości jest dla dziecka treningiem przed prawdziwymi relacjami społecznymi. W kontaktach – zazwyczaj serdecznych – ze swoim wymyślonym przyjacielem – dziecko ćwiczy empatię i wyrabia umiejętność okazywania uczuć.

Japończycy, entuzjaści karaoke, znaleźli naukowe dowody na dobroczynny wpływ ich ulubionej rozrywki na zdrowie. Otóż śpiewanie w gronie przyjaciół zmniejsza ryzyko chorób naczyniowych, z zawałem serca i udarem mózgu na czele. Wpływa także na złagodzenie nastroju i redukuje stres. Co ciekawe, dobroczynne działanie wieczorków karaoke wzmacnia odrobina alkoholu. Niewielka ilość piwa lub wina wypijana podczas spotkań towarzyskich pomaga bowiem chronić serce przed zawałem, a żyły przed niedrożnością.