Australijscy specjaliści uspokajają rodziców – nie ma się czym przejmować, jeśli twoje dziecko mówi do misia tak, jakby był jego najlepszym przyjacielem. Żywym, rzecz jasna. To, że traktuje zabawkę jako coś więcej niż pluszaka wypchanego trocinami, nie jest wcale powodem do niepokoju ani też dowodem jego szaleństwa. Psychologowie z Uniwersytetu La Trobe w Melbourne twierdzą, że posiadanie wyimaginowanych przyjaciół świadczy o wielu pozytywnych cechach dziecka. Tendencje do takich zachowań mają najczęściej dzieci ponadprzeciętnie inteligentne, rozwinięte emocjonalnie. W przyszłości mają szansę na większą kreatywność i wrażliwość.

Evan Kidd, jeden z psychologów badających dzieci mające nierzeczywistych przyjaciół, uważa ten etap za niezbędny w rozwoju. Proces udawania, kreowania rzeczywistości jest dla dziecka treningiem przed prawdziwymi relacjami społecznymi. W kontaktach – zazwyczaj serdecznych – ze swoim wymyślonym przyjacielem – dziecko ćwiczy empatię i wyrabia umiejętność okazywania uczuć.