Nad nowym żelem, który może uchronić kobiety przed zakażeniem wirusem HIV, pracują naukowcy z University of Utah w Stanach Zjednoczonych. Aplikowany przed stosunkiem seksualnym działałby podwójnie.

Po pierwsze uniemożliwiałby przeniknięcie wirusa z nasienia do pochwy, tropiąc go i łapiąc w rodzaj mikroskopijnej polimerowej siatki. Siatka tworzyłaby się na skutek, zmieniającego się w czasie stosunku, Ph. 

Dodatkowo środek wzbogacony byłby o rodzaj leku zwalczającego HIV. Produkt może okazać się bezcenny zwłaszcza w krajach, gdzie kobiety mają niski status i małe możliwości przekonania partnera do używania prezerwatyw.

Amerykańscy naukowcy utrzymują, iż rozszyfrowali genom wirusa HIV-1 – odpowiedzialnego za występowanie AIDS u ludzi. Genetycy wierzą, że odkrycie pozwoli lepiej zrozumieć funkcjonowanie wirusa oraz przyczyni się do przyspieszenia prac nad skutecznymi lekami do walki z wywoływaną przez niego chorobą.

Wirus HIV przenosi materiał genetyczny poprzez bardziej skomplikowane struktury niż niektóre znane wirusy. HIV, podobnie jak wirusy powodujące grypę, zapalenia wątroby czy polio, przenosi materiał genetyczny poprzez jednoniciowy RNA, a nie dwuniciowy DNA. O ile materiał zawarty w DNA odczytuje się stosunkowo łatwo, o tyle w przypadku RNA sytuacja staje się o wiele bardziej skomplikowana.

Wbrew dotychczasowym przekonaniom, okazuje się, że szympansy zarażone wirusem SIV umierają na AIDS. Wcześniej powszechnie sądziło się, że są one odporne na działanie wirusa.

Małpi wirus nabytego upośledzenia odporności – SIV, patogen rozpowszechniony wśród afrykańskich naczelnych, przez wielu badaczy uważany jest za prekursora wirusa HIV.

Być może ponad sto lat temu przeniósł się on na ludzi, uzyskując ostatecznie postać wirusa HIV/AIDS. Prawdopodobnie właśnie on odpowiedzialny jest za pandemię, która do tej pory uśmierciła dziesiątki milionów ludzi.

Przekonaniu o niemożności przekształcenia się SIV i niszczenia systemu immunologicznego małp w sposób analogiczny do AIDS całkowicie zaprzeczyły ostatnie badania opublikowane na łamach brytyjskiego „Nature”. Przeprowadzono je na terenie Parku Narodowego w Tanzanii, polegały na obserwacji szympansów.

W 1996 roku zakażony wirusem Chris D. z Indiany w USA opłacił z góry swój pogrzeb i wyruszył w swoją ostatnią podróż do południowoamerykańskiej dżungli. Stężenie cząsteczek wirusa w jego krwi wynosiło ponad 600 000, a stężenie CD4 (rodzaj komórek układu odpornościowego) – 10 (norma u dorosłych to 800–1500).

W październiku zaczął codziennie spożywać danie z gotowanego kokosa przyrządzane przez lokalnych Indian. Pod koniec grudnia, gdy wrócił do domu, stężenie wirusa we krwi okazało się niewykrywalne; Chris przytył 14 kilogramów i czuł się świetnie.

Indianie z Surinamu codziennie jedzą gotowane kokosy, by zapobiegać chorobom. Olej kokosowy zawiera kwas laurynowy, który w organizmie przekształcany jest w monolauryn. Ten z kolei rozpuszcza tłuszcze w powłoce wirusa i w ten sposób powoduje rozpad cząsteczki wirusa.