Lepsza strona słońca

W poradnikach i na portalach medycznych, szczególnie teraz, przed nadejściem lata, możemy przeczytać wiele złego na temat szkodliwego wpływu słońca na nasze zdrowie. Tymczasem, jak na złość, amerykańscy naukowcy udowadniają, że spędzamy na słońcu za mało czasu, a kremy z filtrami słonecznymi mogą zaburzać gospodarkę witaminową naszego organizmu. Według badań około trzy czwarte Amerykanów ma niedobory witaminy D w organizmie.

Po ostatnich odkryciach naukowych, w których wykazano zależność między obecnością witaminy a zapadalnością na choroby sercowo-naczyniowe oraz raka, dane te wydają się szczególnie niepokojące. Witamina D jest wytwarzana w organizmie, gdy skóra ludzka jest wystawiana na działanie promieni słonecznych UVB. Można ją też znaleźć w niektórych produktach spożywczych: w łososiu, tuńczyku, tranie z wątroby dorsza, wzbogacanych witaminami płatkach śniadaniowych i mleku. Jednak zawartość witaminy w tych produktach może być niewystarczająca, by wypełnić normy dziennego spożycia.

W tej sytuacji warto uzupełniać braki witaminowe za pomocą suplementów diety. Ale autorzy badań zalecają prostszy sposób: wystawianie się na słońce. Jeżeli masz jasną karnację i mieszkasz w słonecznym klimacie, to wystarczy trzy razy w tygodniu spędzić na słońcu 10–15 minut, odsłaniając nogi i ręce. Osoby o ciemnej karnacji lub mieszkające w chłodnym klimacie będą potrzebowały więcej czasu na słońcu lub uzupełnienia niedoborów za pomocą suplementów z tranem.

Do niedawna znany był korzystny wpływ witaminy D na zdrowie kości, siłę i odporność organizmu. Najnowsze badania dodają do tej listy kolejne zalety. Odkryto, że osoby z niedoborami witaminy D są bardziej zagrożone zapadnięciem na choroby układu sercowo-naczyniowego oraz na raka. Są też bardziej podatne na zachorowania na typowe przeziębienie, gdyż witamina prawdopodobnie wzmacnia system immunologiczny organizmu. Autorzy badań podkreślają jednak, że choć analizy te są bardzo przekonujące, wymagają potwierdzenia w dalszych testach.

W piśmie naukowym „Archives of Internal Medicine” opublikowano wyniki badań opartych na analizie danych z lat osiemdziesiątych, dziewięćdziesiątych i początku nowego tysiąclecia. Porównywano w nich poziom kalcyfediolu będącego wynikiem przetwarzania witaminy D w wątrobie. Okazało się, że trzy czwarte Amerykanów ma zaniżony poziom tego związku, co wskazuje na niedobory witaminy D. Tak słabe wyniki mogą być skutkiem silnej kampanii ostrzegającej przed szkodliwym działaniem promieni UV. Tymczasem stosowanie kremu z filtrem SPF 15 zmniejsza syntezę witaminy D o 99%. Inną przyczyną może być również skrócenie czasu spędzanego na świeżym powietrzu.

Wiemy już, dlaczego witamina D jest tak istotna dla prawidłowego funkcjonowania organizmu oraz w jaki sposób uzupełniać jej braki. Niestety eksperci nie zgadzają się co do kwestii, jaka dawka witaminy D zaspokaja dzienne zapotrzebowanie organizmu. Amerykański Instytut Medycyny zaleca różne dawki w zależności od wieku: od 200 IU dziennie (IU to tzw. Międzynarodowa Jednostka, z angielskiego International Unit) u osób do 50. roku życia, 400 IU dziennie dla osób w wieku 51–70 lat, do 600 IU u osób starszych. Jednak niektórzy eksperci zalecają dawki wielokrotnie wyższe – minimum 1000 IU dziennie. Na razie trudno określić właściwy poziom witaminy D, gdyż nieznane są jeszcze skutki toksyczne jej przedawkowania.

Wydaje się, że przy obecnym stanie wiedzy najbardziej rozsądne będzie trzymanie się reguły: „wszystkiego po trochu”. Nie wystawiajmy się nadmiernie na słońce, gdyż poza zbawiennymi witaminami możemy się nabawić oparzeń słonecznych, innych uszkodzeń skóry, a w najgorszym wypadku – raka. Najlepiej pomyśleć o zdrowej kombinacji słońca i odpowiedniej diety, a w sezonie zimowym – uzupełniać niedobory za pomocą suplementów.
Źródło: Forbes.com