Medyczny Nobel za in-vitro

Robert Edwards - jego obecność wśród laureatów Nagrody Nobla nie powinna chyba nikogo dziwić. Jeżeli jednak nie kojarzycie, kim jest ten wyróżniony najbardziej prestiżową nagrodą badacz, przypomnimy:

To właśnie jego badania i wieloletnia praca sprawiły, że wiele bezdzietnych długo par, doczekało się w końcu potomstwa. Robertowi Edwardsowi zawdzięczamy bowiem metodę in-vitro.

Dotychczas dzięki in vitro na świat przyszło prawie 4 miliony dzieci -a w krajach rozwiniętych 1-1,5% nowych obywateli rodzi się właśnie po poczęciu pozaustrojowym. W jakimś sensie wszyscy ci ludzie zawdzięczają swoje życie właśnie Edwardsowi.

Prace nad zapłodnieniem poza organizmem matki prowadzone były już od dawna - pierwsze kroki w tym kierunku laureat Nobla podjął już w latach '50 ubiegłego wieku. W pracach wykorzystał znaną już wcześniej metodę sztucznego zapładniania królików - dostosował ją jednak do ludzkiego cyklu płciowego.

To właśnie stanowiło zresztą trzon pracy badacza: cykl rozwoju i dojrzewania komórki jajowej, plemnika, rola hormonów, a także odkrycie, że komórka jajowa i plemnik mogą połączyć się tylko w określonym momencie - to najważniejsze, przełomowe dla in-vitro zagadnienia.

Dalsza praca możliwa była dzięki pomocy ze strony lekarza-ginekologa Patricka Steptoe. Opracował on metodę pobierania przy pomocy laparoskopu komórek jajowych z jajników - następnie zaś obaj naukowcy doprowadzali do zapłodnienia jajeczek poza ustrojem kobiety, od której pochodziły.

Jak stwierdzili członkowie Komitetu Noblowskiego w uzasadnieniu swojej decyzji:

Osiągnięcia Edwardsa umożliwiły leczenie niepłodności, schorzenia, które dotyczy dużej części ludzkości, w tym ponad 10% par na całym świecie. Metoda zapłodnienia pozaustrojowego uznawana jest za bezpieczną, a stan zdrowia dzieci z probówki nie budzi zastrzeżeń.

Pierwsze dziecko "z próbówki" przyszło na świat 25 lipca 1978 roku. Dotychczas urodziły się ich miliony - i to właśnie one przyniosły Edwardsowi Nagrodę Nobla.

źródło: Nauka w Polsce, Internet