Niedowidzącym pomagać będą cyber-okulary

Wyglądające całkiem normalnie okulary, ale dosłownie napakowane nowoczesną technologią - być może tak właśnie już niedługo wyglądać będzie nowoczesna korekcja wzroku. Sugeruje to zainteresowanie wynalazkiem, zaprezentowanym w tym roku na Royal Society Summer Science Exhibition.

Dzięki wykorzystaniu cyber-okularów, będzie można bardzo wspomóc osoby z poważnymi nawet zaburzeniami widzenia. Pozwoli im to na większą aktywność życiową i powrót do samodzielnego funkcjonowania w codziennym życiu.

W nowoczesnych okularach wykorzystano technologie świetnie nam wszystkim znane, ale stosowane dotąd raczej w zaawansowanych telefonach komórkowych czy konsolach do gier. Chodzi głównie o kamery wideo, czujniki ruchu i położenia, rozpoznawanie twarzy, sensory odległości.

Wszystko to udało się zminiaturyzować do tego stopnia, że mieści się w niewiele większych od standardowych oprawkach okularów. Zbierane przez czujniki dane analizuje natomiast mały, wielkości typowego smartfona komputer, który można nosić w kieszeni. Powstały w wyniku przetworzenia danych obraz jest na bieżąco wyświetlany na wewnętrznej stronie cybernetycznych szkieł.

Cyber-okulary mają być odpowiednie dla osób cierpiących z powodu różnych zaburzeń - na przykład:

• ograniczone pole widzenia,
• osłabiony lub niewyraźny obraz,
• niedostateczne dostrzeganie szczegółów,
• retinopatie,
• zwyrodnienie plamki żółtej,
• osłabienie widzenia związane z wiekiem.

Poszczególne czujniki pozwalają osobie niedowidzącej rozpoznawać otoczenie, lokalizować potrzebne jej przedmioty, a nawet identyfikować ludzi, z którymi się styka. Obraz jest oczywiście w znacznym stopniu uproszczony, wystarczający jednak do tego, aby użytkownik cyber-okularów mógł samodzielnie poruszać się po mieszkaniu i jego okolicy, a nawet - odczytać nagłówki tytułów prasowych.

Pomysłów na dodatkowe funkcje cyber-okularów jest wiele. Głównym problemem jak na razie jest to, że ich użytkownik będzie musiał przyzwyczaić się do wyświetlających się w polu widzenia obrazów. Proces ten jednak, zdaniem twórców z Oxfordu, może być traktowane po prostu jak rehabilitacja.

źródło: physorg.com