Wstydliwe choroby? - pacjenci nie chcą iść do lekarza

Wczesne wykrywanie chorób jest bardzo ważne dla skutecznego ich leczenia i ograniczenia ewentualnych powikłań. W większości przypadków chory sam, kiedy widzi niepokojące objawy, udaje się do lekarza. W niektórych przypadkach jednak nie robi tego - z powodu... wstydu.

Pewne choroby nadal uważane są w naszym społeczeństwie za wstydliwe i pacjenci zbyt późno zgłaszają się z nimi do odpowiedniego specjalisty. Bardzo utrudnia to późniejsze leczenie.

W większości przypadków problem wynika ze społecznych skojarzeń, jakie budzi dana choroba. Oczywistym kandydatem do wstydu jest w zasadzie dowolna przypadłość dotycząca sfery seksualnej - jednak wiele innych także jest niechętnie wyjawianych, nawet w gabinecie lekarskim.

Zaburzenia psychiczne

Depresja czy nerwica, choć mogłoby się wydawać, że są ostatnio wręcz "modne" - nadal zaliczają się do grupy chorób psychicznych. Skojarzenia są niestety przykre: mówi się o "ześwirowaniu" czy po prostu o tym, że dana osoba jest słaba i nie potrafi sobie poradzić.

Choć jest to oczywiście nieprawda, a oba zaburzenia często wynikają także z czynników biologicznych - pacjenci starają się sprostać oczekiwaniom i poradzić sobie samodzielnie. Przeważnie bezskutecznie.

Choroby układu pokarmowego

Drugą najczęściej wstydliwą grupą chorób są przypadłości dotyczące przewodu pokarmowego - a konkretnie jego dolnej, kojarzącej się z wydalaniem, części. Takie badania jak kolonoskopia, zabiegi dotyczące leczenia hemoroidów, najczęściej są skrzętnie ukrywane przez pacjentów.

Chorzy niechętnie się też na nie decydują - choć czasami jest to bardzo ważne, na przykład w diagnostyce nowotworów. Być może późna diagnoza to jeden z czynników, z których wynika niemal 70% śmiertelność chorych na raka jelita grubego.

Na szczęście w przypadku dzieci jest inaczej.

Choć dorośli często ukrywają swoje przypadłości - nie dotyczy to zdrowia najmłodszych. W przypadku dzieci przeważnie rodzice szybko zgłaszają się do lekarza, niemal zaraz po zauważeniu nieprawidłowości. Diagnostyka kilkulatków jest więc skuteczniejsza, niż ich rodziców.

źródło: Rynek Zdrowia